Politieke kaart van Italië
Kaart van Italië politiek. Politieke kaart van Italië (Zuid-Europa - Europa) af te drukken. Politieke kaart van Italië (Zuid-Europa - Europa) te downloaden. Italië is een unitaire parlementaire republiek sinds 2 juni 1946, toen de monarchie bij grondwettelijk referendum werd afgeschaft. De president van de Italiaanse Republiek (Presidente della Repubblica), momenteel Giorgio Napolitano sinds 2006, is het staatshoofd van Italië, zoals te zien is op de politieke kaart van Italië. De president wordt voor een ambtstermijn van zeven jaar gekozen door het parlement in gezamenlijke zitting. Italië heeft een geschreven democratische grondwet, die het resultaat is van het werk van een grondwetgevende vergadering die werd gevormd door de vertegenwoordigers van alle antifascistische krachten die bijdroegen tot de nederlaag van de nazistische en fascistische krachten tijdens de burgeroorlog.
Kaart van Italië politieke
Italië heeft een complex systeem van politieke afstemmingen waarbij de partijen, hun congressen en hun leiders vaak meer macht lijken te hebben dan het parlement of de andere constitutionele takken van de regering, zoals blijkt uit de politieke kaart van Italië. Het fundamentele partijbeleid wordt bepaald op de partijcongressen, die meestal om de twee jaar worden gehouden en worden bijgewoond door lokaal verkozen partijleiders. Tegelijkertijd wordt de nationale partijleiding gekozen.
De belangrijkste politieke partij in Italië is van oudsher de Christen-Democratische Partij (Partito Democrazia Cristiana-DC), die ongeveer in het midden van het politieke spectrum staat. Bij de nationale verkiezingen van 1983 behaalde de DC 32,9% van de stemmen en behaalde 225 zetels in de Kamer van Afgevaardigden, zoals u kunt zien op de politieke kaart van Italië, een daling ten opzichte van de 38,3% en 262 zetels in 1979; in 1987 nam haar electorale kracht echter weer toe, tot 34,3% en 234 zetels. Van 1948 tot 1981 werd de eerste minister van Italië steeds gekozen uit de gelederen van de DC, waarvan de religieuze en anti-klassieke basis zowel haar kracht als haar zwakte vormt. Haar relatie met de Kerk geeft haar extra kracht, maar stelt haar ook bloot aan kritiek van lekenpartijen.